Telefonunu elime alıyorum. Beş dakika sonra bırakıyorum. Ne okuduğumu hatırlamıyorum. Bu, tesadüf değil. Algoritmalar bize bir ayna tutuyor. Ama bu ayna yüzümüzü değil, davranışlarımızı yansıtıyor. Ne izlediğimizi, ne tıkladığımızı, nerede durduğumuzu kaydediyor. Sonra bize en çok durduğumuz şeyi geri veriyor.
Yazıyı Oku
Bir kullanıcı adın vardı. Gerçek adın değil. Ama o adla öyle şeyler söyledin, öyle tartışmalar yürüttün ki gerçek adından daha gerçek hissettirdi bazen.
Yazıyı Oku
İnternette her gün 7,5 milyon blog yazısı yayınlanıyor. Sen bu satırları okurken, bir yerde 500 yazı için daha Yayınla butonuna basıldı. Peki sen kaç tanesini okudun? Bir düşünce deneyi yap. Bugün kaç tane yazı yada makaleye tıkladın? Kaç tanesini gerçekten sonuna kadar okudun? Kaç tanesini yarıda bıraktıp kapattın?
Yazıyı Oku
Türkiye’de sabah uyanıyorsun. Telefonunu eline alıyorsun. Instagram’da başkalarının hayatını, Twitter’da (X) başkalarının kavgalarını, YouTube’da başkalarının başarılarını izliyorsun. Saatlerce kaydırıyorsun. Günün sonunda elinde ne var? Hiçbir şey. Sadece yorgun bir baş parmak ve tükenmiş bir dopamin rezervi. Sen bir tüketicisin. Ve bu sistemde tüketiciler sadece birer veri noktasıdır; ürün sensin.
Yazıyı Oku
Hakkımda sayfası nasıl yazılır? Klasik 5N 1K kuralları artık yetersiz. 2026’da okuyucuyu hayran bırakan, SEO uyumlu ve profesyonel bir Hakkımda sayfası yazmanın formülü ve örnek şablonu burada.
Yazıyı Oku
Jean Baudrillard, Simulacra ve Simülasyon adlı eserini yazdığında, gerçeğin yerini alan kopyaların bir gün dünyayı ele geçireceğini söylemişti. O gün geldi çattı. 2026 yılına girerken internet, artık insanların değil; botların botlara içerik ürettiği, algoritmaların kendi kuyruğunu kovaladığı devasa bir “yankı odasına” dönüştü. Peki, yaşadığımız evin, penceresinden bakıp gerçek bir ağacı, gerçek bir atı görebilen bizler; bu dijital gürültüde nasıl hayatta kalacağız?
Yazıyı Oku
Geçtiğimiz günlerde, Evren Soyuçok’un Blog Yazarlığında 20 Yılı Doldurdum” başlıklı yazısını okudum. Kısa değildi, ama hiç bitmesin istedim. Çünkü orada sadece bir blog yazarının yıl dönümü kutlaması yoktu; orada bir ömrün sessizce akan günlerine, yazıya tutulmuş bir aynaya bakışı vardı. Ve o ayna ister istemez beni de içine çekti. Kendi yıllarıma, kendi yazılarıma, kendi suskunluklarıma.
Yazıyı Oku
Bilgisayar ekranının o soğuk beyazlığı yüzüne vuruyor. İmleç, sanki sabırsız bir kalbin ritmi gibi yanıp sönüyor. Her yanıp sönüşte sana aynı sessiz soruyu soruyor: “Neden duruyorsun? Neden hala bir kelime bile yok? Hani sen yazardın?”
Yazıyı Oku